عبدالله د خپل ګاونډى د سخاوت تعريف کوى او وائى چې خدائ پاک دې ورله برکت ورکړى، کۀ جنت ته تلل زمونږ په ښو کارونو باندې وى نو دا خو داسې ده لکه چې مونږ خدائ پاک سره يوه سودا کوو، او غواړو چې د خپلو نېکو کارونو په بدل کښې جنت راکړى. يو شاعر وئيلى دى، "مونږ ته د خدائ پاک د کلام د شيشې ضرورت دے چې مونږ ته زمونږ حقيقت وښائى."

عبدالله د سترګې د خسڼى په وجه تکليف کښې دے. زيارت ګُل ورته وائى چې ګناه د دې خسڼى په شان ده، چې مونږ پرې خپل ځان ناغرضه کړے وى او بيا د دې په وجه ډېر تکليف کښې شو، نو پکار دى چې دا خسڼے وباسو. په شروع کښې ګناه وړه وى خو بيا ورو ورو زياتيږى او په آخر کښې زمونږ د مرګ سبب شى، خو خدائ پاک مونږ د خپل رحم په وسيله د ګناه نه بچ کوى.

عبدالله او زيارت ګل دې سره اتفاق کوى چې خاندان مونږ له شناخت راکوى، او مونږ په خپل خاندان کښې محفوظ يو. مسلمانان، يهوديان، او عيسايان ټول دا منى چې حضرت ابراهيم د هغوئ پلار دے. خدائ پاک هغه غوره کړو چې په زمکه ټولو خاندانونو له برکت ورکړى، خو خدائ پاک د عيسى مسيح په وسيله چې د حضرت ابراهيم د نسل نه راغلو يوه نوې د ايمان نه ډکه کورنۍ جوړوى او مونږ ټول د روح په وسيله رايوځائ کوى.

زيارت ګُل بيا د خاندان او د ماشومانو د برکت باره کښې خبرې کوى، او وائى چې څنګه يتيمانان د مور پلار د مينې نه بغير په تکليف او سختو حالاتو کښې وى. خدائ پاک غواړى چې زمونږ آسمانى پلار جوړ شى او هغه مونږ خپل روحانى بچى جوړول غواړى. مونږ د عيسى مسيح په وسيله او په هغۀ باندې ايمان راوړلو سره د خدائ پاک په کورنۍ کښې شاملېدلے شو. ځکه چې صرف د عيسى مسيح په وسيله مونږ خدائ پاک خواته تلے شو.

عبدالله د خپل ترور زوئ خبرې کوى، څوک چې بې اولاده وو خو بيا ورله يوه کورنۍ خپل زوئ ورکړى. خدائ پاک ټول خلق جوړ کړل او هر يو کس يې د خپل نسل په مطابق جوړ کړو، خو د ګناه په وجه مونږ د خدائ پاک نه جدا شو، اوس مونږ له بيا پېدا کيدل پکار دى او د خدائ پاک په روحانى کورنۍ کښې شاملېدل پکار دى.

عبدالله او زيارت ګُل د يو سړى د مرګ خبره کوى، او د هغۀ د زامنو په زمکه باندې جګړه وه. ميراث د پلار د طرف نه تحفه وى، خو عبدالله د هغه زمکې خبره کوى چې وروڼو په کښې ديوال ووهلو او دشمنى ترې جوړه شوه. په ميراث کښې مونږ ته د پلار نيکۀ آدم نه مرګ ملاو شوے دے، خو مسيح د خپلې وينى په وسيله مونږ له د هغه بې‌فائدې ژوندون نه خلاصون راکړو.

يو ځل بيا عبدالله او زيارت ګُل د خاندان او د نسب نامې په حقله خبرې کوى. او وائى چې مونږ ټول خدائ پاک په خپل صورت پېدا کړى يو، زمونږ پلار نيکۀ آدم وو، چا چې ګناه وکړله، او هغه ګناه په مونږ ټولو اثر وکړو او مونږ ګناهګار شو. خو زمونږ د پاره اُميد موجود دے، مونږ بيا پېدا کيدے شو، او يو نوے روح حاصلولے شو او د خدائ پاک بچى جوړېدلے شو.

عبدالله او زيارت ګُل دې سره اتفاق کوى چې خاندان هغه وى په کوم کښې چې ستا تعلق وى، هغوئ تا قبلوى، او تۀ هغوئ قبلوې. څۀ خاندانونه د خپل ميراث په حقله خبرې کوى. خو اوس سوال دا پېدا کيږى چې يو کس يا خاندان په څۀ وجه خاص او د اهميت وړ جوړيږى، نو زيارت ګُل دا وائى چې خدائ پاک بنى آدم په خپل صورت جوړ کړو، او داسې کولو سره يې مونږ له عزت راکړو.

زيارت ګُل د يو سړى قيصه کوى چې د هغۀ دوه ښځې وې خو دويمه ښځه يې ډيره خوښه وه. وړُمبۍ ښځه چې په زړۀ کښې يې حسد وو، هغې غلطه افواه خوره کړه چې دا دويمه ښځه بې وفا ده. دا الزام دومره خراب وو چې خاوند يې د خپل عزت ساتلو د پاره هغه دوېمه ښځه ووژله. نو دغه شان مونږ هم د خدائ پاک نه لرې شو او د هغۀ په نظر کښې شرمنده شو، خو هغۀ بيا عيسى مسيح راولېږلو چې زمونږ شرم لرې کړى او په ګناه مو پرده واچوى.

عبدالله يوه قيصه شريکوى چې څنګه د هغۀ ورارۀ بهر ملک ته تلے وو، او اوس واپس راروان دے، او دا افواه خوره ده چې هغۀ هلته ډېر خراب ژوند تېرولو، او هغه د خپلې کورنۍ د پاره د شرم باعث ګرځېدلے دے. د ورارۀ کور ته په راتلو باندې پابندى لګېدے شى، رد کيدے شى، خو زيارت ګُل ورله مشوره ورکوى چې هغوئ دې داسې ونۀ کړى. مونږ د خپلې ګناه په وجه خدائ پاک رد کړو، نو هغۀ هم مونږ رد کړُو، خو هغه مونږ له واپس بلنه راکوى.

عبدالله د خپلې مور خبره کوى چې هغه څنګه په يو وخت کښې د خپلې لور د ناروغۍ په وجه ډېره غمژنه وه، هغې دا دعا کوله چې، "زۀ ستا دردونه او ستا ناجوړتيا دې په ما راشى، ستا په ځائ دې زۀ ناجوړه شم." ملګرے وائى چې څنګه مسيح زمونږ ټولې بيمارئ او ګناهونه په خپل ځان واخستل او زمونږ په ځائ په سولۍ مړ شو. نو خدائ پاک په دې طرېقه زمونږ ټول دردونه او ګناهونه پټ کړل.

زيارت ګُل بيا د پردې په حقله کښې خبرې کوى او يوه قيصه شريکوى چې يو ښځه او خاوند د خپل جرم د پټولو د پاره په خپلې نوکرې الزام ولګوى او هغه قېدخانې ته وليږى. خو د هغوئ په زړۀ کښې دا يره وى چې هسې نه هغه حقيقت بيان کړى او د دوئ جرم ښکاره نۀ شى. دغه شان مونږ سوچ کوو چې تر څو زمونږ ګناهونه پټ وى، نو مونږ محفوظ يو، خو کۀ ښکاره کړے شى، نو مونږ به وشرميږو. بيا مونږ په نورو الزام لګوو او يا د خپلو ګناهونو نه انکار کوو چې دا مونږ نۀ دى کړى، خو خدائ پاک زمونږ ګناهونه پټولے شى او مونږ له خلاصون راکولے شى.

عبدالله او زيارت ګُل د خپلو ورېرو د پردې کولو په حقله خبرې کوى، ځکه چې د يوې عمر درې کاله دے او بله څلور کلنه ده، او د پردې باره کښې نور داسې ډير خيالونه يو بل سره شريکوى. په ځينو معاشرو کښې د حيا او پردې ډېر خيال ساتلے شى، خو د مغرب په فلمونو کښې نۀ حيا شته او نۀ اخلاق. پرده بدن پټ ساتى. دغه شان مونږ کوشش کوو چې خپل بد کارونه پټ وساتو، لکه د آدم او حوا، خو خدائ پاک هر څۀ ګورى. هغۀ نه هيڅ هم پټ نۀ دى.

عبدالله او زيارت ګُل د يو معذوره ماشوم په حقله خبرې کوى چې څنګه هغۀ سره د نورو نه مختلف سلوک کېږى، تر دې چې د هغۀ مور پلار هم په هغۀ شرميږى. او دغه شرم د هغه معذوره ماشوم د پاره لکه د يو جزام په شان جوړ شى چې د هغۀ وجود خورى او بيا نورو ته هم لګېدے شى، خو زمونږ زړۀ ته جذام لګېدلے دے، او دا صرف د مسيح په وينه پاکېدے شى.

عبدالله او زيارت ګُل د ناپاک والى په حقله خبرې کوى، او دا وائى چې د لاسونو او د پښو وينځل زمونږ زړونه نۀ پاکوى. د يو پيالۍ د بهر نه وينځل هغه د دننه نه نۀ پاکوى. عيسى مسيح مونږ ته دا ښودنه کوى چې څۀ د انسان د زړونو نه راوځى، زناکارى، کينه، دروغ وغيره، هغه مونږ ناپاکه کوى.

عبدالله او زيارت ګُل يو ځل بيا د باطنى ړوندوالى په حقله خبرې کوى. زيارت ګُل د يو حاجى قيصه کوى چې يو مزار يې جوړ کړے وو او د هغې ليدلو له لاړو. هغه هلته سملاستو، او سوچ يې کولو چې هغه څومره بد سړے وو، خو په خدائ پاک يې الزام لګولو چې هغۀ داسې جوړ کړے دے. د هغۀ سر کاڼى سره ولګېدو او هلته مړ شو. مونږ دې دا ومنو چې مونږ هيڅ هم نۀ يو، دومره لوئ نه څومره چې مونږ ځان ګڼو.

عبدالله او زيارت ګُل خبرې کوى چې مونږ ټول په يو بل تنقيد کوو او دا تنقيد لکه د هغه بيمارۍ په شان دے، چې په ټول کلى کښې خواره شوې وى او د ټولو سترګې ئې ناروغه کړې وى، خو هغوئ دا بيمارى نۀ ګڼى بلکه سوچ کوى چې ټول خلق همداسې دى. هغوئ ته مسله نۀ ښکارېده. يشعياه نبى سره د خدائ پاک رويا وه، او هغۀ ته دا احساس وشو چې خدائ پاک څومره مقدس وو او هغه پخپله څومره ګناه ګار وو.

زيارت ګُل د "ملا نصرالدین" يوه قيصه کوى کوم چې دا ښودنه کوى چې زمونږ لفظونه د حقيقت نه څومره مختلف دى. عبدالله او زيارت ګُل خبرې کوى چې لفظونه، حقيقت، زړونه، او خيالونه د پټو په شان دى، کله کله دا په غرونو تقسيم کړے شى، او ځينې وخت د ديوال په ذريعه تقسيم کړے شى. يواځې مسيح زمونږ د ټولو پټو او زړونو نه خبر دے، او مونږ پاکولے شى.

عبدالله او زيارت ګُل يو بل سره دعا سلام کوى، او بيا په دې خبرې کوى چې حقيقى احترام کول څومره ښۀ وى، خو د دروغو ادب او چاپلوسى هسې خبرې دى. مونږ هم خدائ پاک سره داسې کوو، لکه څنګه چې عيسى مسيح د دوو کسانو مثال بيان کړو چې دعا يې کوله.

د عبدالله زوئ په يو واقعه کښې ملوث دے او عبدالله د دې ذمه وارى نۀ اخلى. زيارت ګُل د يو امپراطور زړه قيصه کوى چې هغۀ به په بزدلانه طريقه د خپلو ګناهونو سزا نورو له ورکوله. دا ښودنه کوى چې ذمه وارى زمونږ د ژوند يوه حصه ده، او مونږ به د خپلو کارونو او عملونو جواب ورکوو. مونږ ټولو ګناه کړې ده، خو عيسى مسيح زمونږ په ځائ مړ شو.

زيارت ګُل د خفګان په باره کښې خبره کوى، هغه وائى چې مونږ ټولو خدائ پاک خفه کړے دے، خو کله چې مونږ د هغۀ دشمنان وو نو بيا هم هغۀ مونږ له د آسمان نه د ژوندون روټۍ راکړه. عبدالله ته دا احساس وشو چې د عيسى مسيح په قربانولو خدائ پاک زمونږ د پاره څومره لوئ کار وکړو نو بيا هغۀ د خدائ پاک نه معافى وغوښتله.

د عبدالله رشته دار هغۀ کره يو څو ورځو دپاره راغلے وو، او بيا د هغه ځائ نه خپل کلى ته لاړو چې خپله زمکه واپس واخلى. نو هغۀ د خپل ورور د پټى نه د اوبو وله خپل پټى ته واړوله، او غټ جرم يې وکړو ځکه چې هغۀ د هغوئ رزق خوړلے وو او بيا يې د هغۀ د مېلمستيا سپکاوے وکړو. زيارت ګُل وائى چې مونږ ټولو د خدائ پاک برکتونو ته سپک کتلى دى، او خدائ پاک سره مو خيانت کړے دے.

د ډيرو مېلمونو راتګ او د هغوئ غوښتنه پوره کول هم ستړے والے پېدا کوى. رواج نورو سره دشمنى هم پېدا کولے شى، نو ښۀ هرکلے د ښۀ روټئ نه غوره دے. په کلام مقدس کښې د يو کوربه مثال بيان شوے دے، چا چې مېلمانۀ رابللى وى خو هغوئ را نۀ شى، نو هغه نوکر وليږى چې نور خلق په مِنت سره راولى کۀ هغه هر څوک وى، کۀ خواران، شل ګوډ او ړاندۀ هم وى. خدائ پاک هغه کوربه دے.

عبدالله او زيارت ګُل د مېلمنو باره کښې خبرى کوى چې د مېلمنو راتګ يو برکت دے، نه چې يو رواج يا فرض. په روحانى طور مونږ ټول د هغه مسافرو په شان يو څوک چې تږى، وږى او ورک شوى وى، او د خوراک او پناه ورته ضرورت وى، او خدائ پاک چې لوئ کوربه دے، هغه مونږ له په خپله مېلمستيا کښې بلنه راکوى چې هغۀ سره وخورو وڅښو.

د عبدالله د کورنئ نه يو ځوان هلک د قبيلې دشمنانو وژلے وو. عبدالله او زيارت ګُل دا خبرې کوى چې د بدل يا د انتقام اخستلو به څنګه مخ نيوے کوى. د بدل اخستلو رسم و رواج ماتول مخالفت جوړولے شى او د خاندان نه د جدايئ سبب جوړېدلے شى. آيا مونږ د يرې غلامان يو او که د خدائ پاک بچى جوړيدے شو؟

زيارت ګُل د عبدالله دپاره د برکت دعا وکړى او هغۀ ته وائى چې د ټولو نه خوږ لفظ اورېدل "شاباش" دے، په ځائ د دې چې ټوقې او مسخره راپورې وشى. که چرې زمونږ ټول رازونه ښکاره شول نو مونږ به شرمنده شو، خو د مسيح په قبلولو سره مونږ د خدائ پاک بچى جوړېدلے شو، او هغه غواړى چې مونږ له د خپل ځان په شان عزت راکړى.

عبدالله د يو کليوال سړى خبره کوى څوک چې د يو اهم کس کردار ادا کوى. زيارت ګُل خبره کوى چې څنګه هغۀ يو مالداره سړى له کلام مقدس ورکړو او کله چې هغۀ دا ولوستل چې، "يو غريب به د شهزاده سره کښېنى"، نو هغه خفه شو. هر څوک د عزت او احترام حقدار دى، خو د خدائ پاک په وړاندې مونږ ټول غريبانان يو. خو د حيرانتيا خبره ده، چې هغه مونږ ټولو سره مينه کوى.

د عبدالله کشر ورور د سبق دپاره ښار ته روان دے. زيارت ګُل وائى چې تعليم ښۀ وى خو دا د هر څۀ حل نۀ دے، مونږ ټول د ګناه په دلدل کښې ډوب يو. څنګه چې شيشه مونږ ته زمونږ حقيقت ښائى نو دغه شان عيسى مسيح ته کتل دا څرګندوى چې زمونږ زړوړنه څنګه دى، او بله چې هغه زمونږ زړونه د ګناهونو نه پاکوى.

که مونږ ښۀ يو نو مونږ ولې هغه کارونه کوو کوم چې غلط دى؟ او مونږ ولې هغه کارونه نۀ کوو کوم چې مونږ له کول پکار دى؟ عبدالله او زيارت ګُل بيا د آزادئ په حقله خبرې کوى او دا وائى چې د انسان د ګناه فطرت نه آزادېدل ولې دومره مشکل دى. دا داسې ده لکه چې مونږ د خپلو خواهشاتو غلامان يو، د هغه څيزونو غلامان يو کوم چې مونږ غواړو. د دې ګناه د غلامئ نه د آزادى حاصلولو دپاره مونږ ته د هغه کس ضرورت دے څوک چې د مخکښې نه د ګناه نه پاک وى او مونږ له آزادى راکولے شى. يوازې د عيسىٰ مسيح په وسيله مونږ د ګناه نه خلاصون حاصلولے شو.

زيارت ګُل او عبدالله د آزادۍ په باره کښې خبرې کوى. هغوئ وائى مونږ ټول په خپله خوښه تلل غواړو. ډير په کښې د آزادۍ دپاره مغرب ته لاړل خو بيا هلته هم د پېسو په وجه مالى مشکلاتو کښې راګېر شول. مسيح فرمائى، "تاسو به په حقيقت پوهه شئ او حقيقت به تاسو آزاد کړى."

د دوايانو دوکاندار دا وښودل چې هغه هميشه غلط نۀ وو. زيارت ګُل وئيل، "کله چې مونږ په تکليف او خفګان کښې يو"، نو زمونږ اوښکې د کمزورئ نښه نۀ وى. مونږ کوشش کوو چې خپل احساسات پټ کړو، او دروغ وايو ځکه چې مونږ يريږو، او دا زمونږ د پاره يو دروند بوج وى. مسيح فرمائى، "ما له راشئ، زۀ به تاسو له آرام درکړم." نو مونږ له هم داسې راتلل پکار دى څنګه چې مونږ يو.

عبدالله خپل ملګرى زيارت ګُل له ملاقات د پاره لاړ شى، او ورته د دوايانو د دوکاندار په حقله شکايت کوى چې هغه داسې وائى لکه چې هغۀ ته د هر څۀ پته وى. ملګرے دا وئيل غواړى چې مونږ ټول د نورو خلقو په مسلو کښې خپلې مشورې ورکول خوښوو. مونږ داسې ظاهروو چې په ظاهر څومره ښۀ او هوښيار يو خو دا نۀ څرګندوو چې زړونه مو څنګه دى. ملګرے وائى چې هغه د مسيح په ښۀ لار باندې تلل خوښوى.

عبدالله بيا راشى، او دا ځل د هغۀ ښځې خپلې ګاونډۍ سره جنګ کړے وى ځکه چې هغې ورسره حسد لرلو. حسد په مونږ کښې حرص پېدا کوى چې د نورو خلقو په شان شو د چا سره چې زمونږ نه ډير څۀ وى، يا زمونږ نه ښۀ وى. مونږ ته د يو نوى زړۀ ضرورت دے، او صرف مسيح په دې بدلون کښې زمونږ مدد کولے شى.

عبدالله بيا د ملاقات دپاره راشى، او هغوئ په دې حقله خبرې کوى چې مريدان څنګه يو بل نه مختلف وُو، خو بيا هم هغوى توبه وکړله، او خپلې لارې يې پرېښودې، تر دې چې "ښو هم"، خپل زړونه يې بدل کړل. مونږ له پکار دى چې خپل ځان کښې بدلون راولو، خپله رويه بدله کړو، او نورو سره نفرت کول او په هغوئ الزامونه لګول پرېږدو.

عبدالله او ورور به يې هر وخت جګره کوله نو عبدالله د زيارت ګُل نه مشوره اخلى. زيارت ګُل ورته ووئيل، "تۀ په ځان کښې بدلون راوله"، ځکه چې عيسې مسيح مختلف قسمه خلق غوره کړى دى چې ځينې په کښى د يو بل ډير خلاف وو. کله چې خلق عيسى مسيح پسې ځى، نو د هغوئ ژوند بدل شى، هغوئ توبه کوى، او يو بل سره مينه کول زده کوى.

خلق يو داسې مسيحى سره ملاوېدے شى چې د چا ژوند د مينې او خوشحالئ نه ډک وى. خو هغوئ له عيسىٰ مسيح پېژندل پکار دى، او د کتابِ مقدس لوستل د ايمان طرف ته يو لوئ قدم دے. روحُ القدس دوئ ته عيسىٰ مسيح، او د ګناه سزا څرګندوى. د ګناه اقرار کول، معافى حاصلول، او د بدو کارونو او ګناه نه توبه کول پکار دى. او داسې کولو سره زمونږ ژوند بدليږى. دعا کول او نورو ايماندارانو سر رفاقت ساتل پکار دى او د مسيح زېرے خلقو ته رسول پکار دى.

ليکوال د شپږ کاله عمر کښې د روح القدس آواز واورېدو، او دا چې مونږ ټول ګناه کوو، او عيسىٰ مسيح زمونږ د ګناهونو دپاره په صليب مړ شو. کله چې مونږ په عيسىٰ مسيح ايمان ساتو او د هغۀ بخښنه قبوله کړوُ، هغه زمونږ ګناهونه پاکوى. ليکوال په دې خبرو يقين شروع کړو او خپل ژوند يې عيسىٰ مسيح ته وقف کړو، چا چې هغۀ له د ژوند مقصد، سلامتى، خوشحالى، او د خدائ پاک مينه ورکړه.

د عيسىٰ مسيح د بيا راتګ نه مخکښې به لوئ مصيبتونه راځى لکه آفتونه، قحطونه، او زلزلې. هغه به ناڅاپه راځى او د هغۀ د راتلو نه به هيڅوک هم نۀ وى خبر. هغه به په ټوله زمکه د خدائ پاک بادشاهى په کامله توګه قائمه کړى، ګډې به د چېلو نه بيلې کړى، د قومونو عدالت به کوى، د مړو او ژوندو عدالت، او په نوې آسمان او نوې زمکه باندې به د مالک په توګه حکومت او بادشاهت کوى.

د مسيح په حقله يوه پېشن ګوئ شوې وه چې پکښې هغۀ ته "د سلامتئ شهزاده" وئيلے کيږى. فرښتو د عيسىٰ مسيح د پېدا کېدو خبر ورکړو او وې وئيل، "په زمکه دې په خلقو سلامتى وى"، عيسىٰ مسيح خپلو مريدانو ته ووئيل چې هغه به هغوئ له خپله سلامتى ورکړى چې د هغوئ سره به وى، هغه سلامتى کومه چې د عيسىٰ مسيح سولۍ کېدو سره ملاو شوه. په عيسىٰ مسيح باندې ايمان روړلو سره، مونږ په دې دنيا کښې د خدائ پاک حقيقى سلامتى تر لاسه کولے شو.

د عشاء ربانى معنى شکر دے، او د شراکت معنى په ډله کښې شاملېدل دى. عيسىٰ مسيح د خپل بدن او د وينې دا عهد خپلو مريدانو ته د پيالئ او روټئ سره شروع کړو. عيسىٰ مسيح په سولئ شو، او د هغۀ وينه د ټولو خلقو د ګناهونو د پاکولو دپاره توئ شوله. دا رسم ايمانداران رايوځائ کوى، او مونږ ته د هغۀ مرګ رايادوى او دا چې هغه به بيا راځى.

خدائ پاک مونږ له شعور راکړے دے چې په ښۀ او بد کښې فرق وکړو. خدائ پاک په موسىٰ باندې خپل شريعت نازل کړو او لس خاص حُکمونه يې هم ورکړل. عيسىٰ مسيح په غرۀ باندې وعظ کښې د ژوند تېرولو طور طريقو په حقله تعليم ورکړو. هغۀ وفرمائيل "چې خپل دُشمن سره مينه وکړئ،" نو مونږ داسې هغه وخت کولے شو چې کله مو په زړۀ کښې د خدائ پاک مينه وى.

مونږ عيسايان، د نورو سره د خدائ پاک مينه شريکوو ځکه چې زمونږ دپاره د خدائ پاک حيرانونکې مينه مونږ دې ته مجبوروى چې نورو سره مينه وکړو او د خلاصون دپاره خوشحالى وکړو. عيسىٰ مسيح خپله خوشحالى مونږ له راکړه، او دا خوشحالى زمونږ په کورنۍ کښې، زمونږ په رشتو کښې او خدمت کښې پوره کيږى. مونږ ته دا هم پته ده چې مونږ څوک يو او مونږ چرته روان يو.

عيسىٰ مسيح يو مذهبى سړى ته ووئيل چې تا له د خدائ د روح نه بيا پېدا کېدل پکار دى. مونږ ټولو له روح القدس حاصلول پکار دى او د خپلو ګناهونو اقرار کول پکار دى، او توبه دې وکړو، چې مالک مونږ پاک کړى، څوک چې زمونږ زړونه بدلولے شى، او مونږ له د روح القدس په وسيله يو نوے ژوند راکولے شى، د کوم چې مسيح مونږ سره وعده کړې ده. بيا مونږ يو "نوے مخلوق" جوړيږو.

کله چې مريدان د روح القدس نه معمور شول، نو جماعت په ډېرو ځايونو او معاشرو کښې خور شو. يهوديان او د غېر قومونو ډلې راوچتې شوې او په خپلو طريقو يې عبادت شروع کړو. لوئې ادارې او فرقې جوړې شوې لکه کيتهولک او پروټسټنټ. په دې ډلو کښې ځينى په حقيقت قائمې وې، خو نورو خپل رسمونه راټنګ کړى وُو.

حقيقى جماعت د عيسىٰ مسيح د دوه يا زيات ايماندارو جمع کېدل دى، هغه خلق چې په حقيقت کښې د خدائ پاک په روح کښې بيا پېدا شوى وى. عيسىٰ مسيح وفرمائيل چې هغه به پخپله خپل جماعت جوړوى، نو جماعت عيسىٰ مسيح سره تعلق ساتى، د انسان سره نه. يو کس چې د ايماندارو ټولنه کښې شامل کړے شى، نو هغه د عيسې مسيح په بدن کښې شاملېږى. ځکه چې په حقيقت کښې جماعت د عيسىٰ مسيح بدن دے.

پولس رسول ليکلى دى چې، "کۀ چرې مسيح نۀ وو راژوندے شوے نو ستاسو ايمان عبث دے"، د صحيفو په مطابق، مسيح مړ شو، ښخ شو، او بيا راژوندے شو. عيسىٰ مسيح د خپل ځان د بيا راژوندى کېدو پېشن ګوئى وکړله، او د راژوندى کېدو نه پس به خپلو مريدانو سره بيا بيا مېلاويدو، هغه په يو نوى بدن کښې بيا راژوندے شو. او هغه مونږ سره وعده کوى چې څوک په هغۀ ايمان لرى نو هغه به بيا راژوندے شى.

صليب د انجيل زړۀ دے. مسيح هم د تکليفونو نه تېر شو، زمونږ ګناهونه يې په خپل ځان واخستل، د خدائ د ګدورى په توګه يې خپل ژوند قربان کړو. د ګډورى د قربانۍ ذکر، په ټول کتابِ مقدس کښې راغلے دے. نور هيڅوک هم زمونږ ګناهونه نۀ شى معاف کولے.

حضرت موسىٰ يو زبردست پېغمبر وو، هغۀ د اسرائيليانو رهنمائى وکړه. خدائ پاک وفرمائيل، " زۀ به هغوئ له د هغوئ د خپلو خلقو نه ستا په شان يو پېغمبر ورولېږم". عيسىٰ مسيح دا پېشن ګوئى پوره کړه خو هغه د موسىٰ نه زيات اختيار مند وو، او هم هغه آخرى اختيار مند دے، ځکه چې هغه صرف يو پېغمبر نۀ دے؛ بلکې هغه مالک هم دے.

په يونانئ کښې د مسيح معنى ده، مسح کړے شوے. ميکاه نبى پېشن ګوئى کړې وه چې مسيح به په بيت المقدس کښې د داؤد په نسل کښې پېدا کيږى او همداسې وشول. د مسح کولو مطلب په سر باندې تيل اچول دى، مسح کول د روح القدس يوه نښه ده، چې څوک د خدائ پاک د خدمت دپاره تياروى او هغۀ له طاقت ورکوى. مسيح د بپتسمې په وخت په روح القدس مسح کړے شو، کله چې خدائ پاک د آسمان نه آواز وکړو، او دا تصديق يې وکړو چې عيسىٰ مسيح د هغۀ زوئ دے.

کرسمس د عيسىٰ مسيح د پېدايښت مانځل دى، او ايسټر د عيسىٰ مسيح د صليب کېدلو نه پس د مړو نه بيا راژوندى کېدل دى، کله چې هغه زمونږ د ګناهونو دپاره مړ شو. د متى او لوقا په انجيل کښې د مسيح د پېدا کېدو تفصيل موجود دے، او ټول څلور واړه انجيلونه د هغۀ په سولئ کېدل او بيا راژوندى کېدل بيانوى.

روح القدس د تثليث دريم غړے دے. هغه د حق روح دے چې مونږ د حق طرف ته بوځى. روح القدس د خدائ پاک د موجودګئ، د ګناه، صداقت، او د عدالت احساس راولى. هغه عيسىٰ مسيح له لوئى ورکوى، او هغه زمونږ د ابدى ميراث ثبوت دے. روح القدس ايماندارانو ته څرګنديږى او هغوئ له طاقت ورکوى چې د مسيح ګواهان جوړ شى.

خدائ پاک اعلان کړے دے چې عيسىٰ مسيح د هغۀ زوئ دے: ١. مريمې ته د فرښتې د طرفه ٢. عيسىٰ مسيح ته د بپتسمې په وخت کښې آواز ٣. په غرۀ باندې د عيسىٰ مسيح شکل بدلېدل، او بيا د آسمان نه د خدائ پاک آواز. عيسىٰ مسيح د خدائ پاک کلام دے او هغه کلام جُسه شو او د خپل پلار سره يې د مينې ډېره ښۀ رشته ده. هغه د خدائ پاک تابعدار وو او قدوس وو.

خدائ پاک مينه دے او هغۀ عيسىٰ مسيح دې دنيا ته راولېږلو چې ټولو بنى آدمو ته خپله مينه څرګنده کړى او هغه مونږ خپله کورنۍ کښې شاملول غواړى. هغه مونږ سره لکه د خپل ځان په شان مينه کوى. تثليث لفظ د خدائ پاک د ذات راز ظاهرولو دپاره استعماليږى. عيسىٰ مسيح خپلو شاګردانو له حکم ورکړو چې د خدائ پاک اقرار د پلار، زوئ، او روح القدس په نوم کښې وکړى.

مونږ خدائ پاک د هغۀ په تخليق پېژندے شو. لکه د ¬سفر په شان، کتابِ مقدس د شروع نه د خدائ پاک ډېره څرګندونه کوى. خدائ پاک چې څۀ وائى او څۀ کوى نو په هغې پېژندلے کيږى. حضرت موسىٰ ته، خدائ پاک خپل څان صادق او پاک څرګند کړو. عيسىٰ مسيح مونږ ته خدائ پاک د مينه کونکى پلار په توګه څرګند کړو څوک چې خپل ورک شوى بچى لټوى.

په اوبو کښې بپتسمه د عيسىٰ مسيح د خواه نه يوه نوې د تړون نښه ده، په هغۀ باندې د ايمان راوړلو يوه ښکاره نښه ده. بپتسمه مونږ نۀ بچ کوى خو دا د مسيح د حکم د تابعدارئ يو عمل دے. مسيح د مثال په توګه زمونږ دپاره په اردن سيند کښې بپتسمه واخستله. په بپتسمه کښې د ټولو نه اهم څيز دا دے چې مونږ د نورو خلقو په وړاندې د خپل ايمان اقرار وکړو.

د بنى اسرائيلو مقصد جنګ کول او امن راوستل وُو. مونږ دا د داؤد په ژوند کښې وينو، څوک چې د خدائ کور جوړولو نه منع کړے شوے وو ځکه چې هغۀ وينه توئ کړې وه. اسرائيل په هغه خلقو د خدائ پاک عدالت راوستو څوک چې بدکاره او د توبې قابل هم نۀ وُو خو خدائ پاک هم د بدکاره خلقو په ذريعه د اسرائيل عدالت وکړو، خو خدائ پاک د امن بادشاهت قائمول غوښتل.

ساره خپله وينځه هاجِره ابراهيم له ورکړه، او د هغې نه اِسمٰعيل پېدا شو. خدائ پاک وعده کړې وه چې هغه به يو لوئ قوم شى. ١٤ کاله پس وعده کړے شوے زوئ اسحاق پېدا شو. ساره ابراهيم ته ووئيل چې هغه دې هاجِره او د هغې زوئ د کوره وباسى، او هغۀ داسې وکړل. د اسحاق دوه زامن وو، عيسو او يعقوب. د خدائ پاک وعده د یعقوب، بیا د هغۀ زوئ یهودا او په آخر کښې د عیسی مسيح په ذريعه پوره شوه.

حضرت ابراهيم د درېو مذهبونو پلار او د قبيلو مشر منلے کيږى. يقيناً هغه د ډېرو قومونو پلار دے. د يهوديانو دپاره هغه د اسرائيل نيکۀ دے. د مسلمانانو دپاره هغه د اسمائيل پلار وو. او د عيسايانو دپاره هغه د عبرانيانو پلار دے، او د ايمان پلار او د عيسې مسيح د نسل پلار نيکۀ دے.

خدائ پاک زمکه ښۀ جوړه کړې وه، خو زمونږ ګناهونو زمکه لعنتى کړه. هغه مونږ نه زمونږه آزاده مرضى نۀ اخلى چې مونږ ګناه وکړو، ځکه مونږ په يو ګناه ګاره دنيا کښې اوسيږو. خدائ پاک د ګناه عدالت کوى او په مونږ آفتونه راولى، لکه څنګه چې هغۀ پخوا کړى دى چې ذکر يې په کتابِ مقدس کښې شوے دے. په ايوب باندې آفت راغلو، خو هغۀ بيا هم خدائ پاک رد نۀ کړو، بلکې هغه سم شو، او يو په دوه برکت يې وموندلو. خدائ پاک هر کار د خپلو مقصدونو په مطابق کوى.

د ګناه په وجه مونږ شرم ته مخامخ کيږو، بيا مونږ د خلقو او د خدائ پاک نه د پټېدو کوشش کوو. بيا مونږ د آدم او د حوا په شان په نورو الزام لګوو. او د ګناه په وجه د ښځې د ماشوم د زږېدو درد زيات شو، او د ګناه په وجه د ښځې خاوند او په نورو رشتو هم اثر پرېوتو. زمکه لعنتى شوه، او په زمکه زمونږ کارونه ګران شو. او د ګناه په وجه مرګ راغلو.

داسې هيڅوک هم نشته چې صادق وى، يو هم نشته. خدائ پاک انسان د هغۀ سره د ملګرتيا دپاره پېدا کړو او هغۀ له يې په باغ عدن کښې ځائ ورکړو. هلته د يوې مېوې بوټے وو د کومې نه چې يې هغوئ منع کړى وُو، خو آدم او حوا دواړو د خدائ پاک نافرمانى وکړله. ګناه د دې عمل په وجه دنيا ته راغله او مونږ ټول پخپله خوښه او ارادې باندې ګناه کوو.

په ټولو معاشرو کښې وادۀ کول شته، او په ټولو کښې د ماشوم د پېدا کېدو اهميت ډېر زيات دے. کۀ چرې د يوې ښځې ماشوم نۀ پېدا کيږى، نو خاوند يې بل وادۀ کولے شى. دا د وادۀ کولو دپاره د خدائ پاک طريقه نۀ ده. ښځه او سړے د هغۀ په نظر کښې يو برابر دى. د وادۀ په رشته کښې ښځه او خاوند يو ځائ شى او دواړه به يو بدن شى.

خدائ پاک انسان خپل خاص مخلوق جوړ کړو، چې سوچ او فکر کولے شى، نوى خيالات او علم حاصِلولے شى. انسان د خبرو او ژبو په زريعه پېغام رسوى او حکومتونو او نظامونو سره رواجونه او معاشرې جوړوى. انسان خدائ پاک سره د مينې او د احترام رشته جوړوى او دغه شان د نورو سره هم. څۀ خلق په دې يقين لرى چې د مرګ نه پس ژوندون شته.

که ټول مذهبونه رښتينې نۀ وى، ځکه چې دا ټول د يو بل متضاد دى، نو بيا دې مونږ د حقيقت لټون وکړو. په ځينو عقيدو کښې به د حقيقت څۀ نه څۀ نښې وى، خو د لارې نښه منزل نۀ وى، او مونږ هلته نۀ شو ودرېدے تر څو چې منزل ته نۀ يو رسېدلى. ډېرې ډلې د تخليق کونکى نه خبر دى، خو د پولوس د وخت د يونانيانو په شان، د هغوئ دپاره هغه يو "نامعلومه خدائ" دے. خو د مسيح په ذريعه مونږ خدائ پاک پيژندے شو.

سائنس د تخليق مطالعه ده، چې دا څنګه کار کوى. او سائنس د دې علم په مدد انسانى ژوند ښۀ کوى، او چې څۀ جوړ شوى دى هغه په استعمال کښې راولى. د خدائ پاک نه مُنکر سائنسدانان دا دعوه کوى چې ژوند او کائنات هم داسې په وجود کښې راغلى دى. حقيقى سائنس د صحيفو سره مخالفت نۀ لرى، بلکې د دې کائنات تصديق کوى.

خدائ پاک هر څۀ د ځان دپاره جوړ کړل. سائنس د دې لټون کوى چې څنګه دا هر څۀ جوړ شول او څنګه دا نظام چليږى خو مونږ ته دا نۀ شى وئيلې چې دا ولې موجود دى. په څۀ وجه دا څيزونه جوړ شول، او د دې په وجود کښې د راتلو څۀ مقصد دے؟ صحيفې مونږ ته دا وائى چې د دې هر څۀ د جوړېدو وجه د خدائ پاک لوئى بيانول دى، چا چې دا هر څۀ د خپلې رضا او خوشحالئ دپاره جوړ کړل، او هغه غواړى چې بنى آدم دې د هغۀ صفت وکړى او د هغۀ سره خوشحالى وکړى (او د هغۀ د کارونو دپاره دې)، د هغۀ شکر ادا کړى او د هميشه دپاره دې د هغۀ عبادت وکړى.

په شروع کښې، خدائ پاک په اوو ورځو کښې زمکه او آسمانونه پېدا کړل، اول رڼا، دوېم آسمانونه، بيا درېم زمکه، او دا يې د سمندرونو نه جُدا کړه، او ټولې سبزيانې او بوټى يې پېدا کړل. څلورم، هغۀ نمر، سپوږمئ، او ستورى جوړ کړل. پېنځم، ټول سمندرى بلاګانې او مارغان يې جوړ کړل. شپږم، ټول د زمکې مخلوق او انسان يې جوړ کړو. دا هر څۀ هغۀ په خپل کلام جوړ کړل. په اوومه ورځ هغۀ دا هر څۀ وليدل چې ښۀ وو، او څۀ يې ونۀ کړل.

د عيسىٰ مسيح انجيل صرف يو کتاب نۀ دے. عيسىٰ مسيح پخپله انجيل (ښۀ زيرے) دے. پۀ نوى عهدنامې کښې په وړومبو څلورو کتابونو کښې د عيسىٰ مسيح د ژوند بيان شوے دے کوم چې د هغۀ د پېدايښت، خدمت، او د مرګ په باره کښې ذکر کوى. يوحنا وائى، په ازل کښې، د خدائ پاک کلام هغۀ سره وو، او کلام انسان شو، يعنى عيسىٰ مسيح. خدائ پاک عيسىٰ مسيح راولېږلو چې د هغۀ ټولې وعدې او د پېغمبرانو خبرې پوره کړى، او زمونږ د ګناهونو دپاره په سولئ شى.

حضرت داود داسې ډېر زبورونه ليکلى دى چې د خدائ پاک د لويو کارونو پۀ باره کښې خبرې کوى او د مشکل، غم، شکست، او د فتح په وخت کښې خدائ پاک ته نزدې کېدو پۀ باره کښې دى. لکه د نورو صحيفو په شان، زبور شريف هم د خدائ پاک په مينې او رحم باندې زور اچوى، د هغۀ نوم له لوئى ورکوى او مونږ ته ښودنه کوى چې څنګه مونږ د هغۀ تعريف او شکرګزارى وکړو. د ډېرو خلقو دروېشتم زبور "مالِک زما شپون دے"، خوښ دے.

تورات د صحيفو بنياد دے، او دا د کائنات او د بنى آدم د تخليق باره کښې وضاحت کوى، او د انسان د ګناه او د خلاصون ذکر کوى. د هجرت کتاب مونږ ته دا وائى چې څنګه خدائ پاک خپل خلق د مِصر نه راوښکل. د لاويانو کتاب د خدائ پاک د عبادت کولو د طريقې وضاحت کوى. د شمېر کتاب دا ښودنه کوى چې بنى اسرائيليان څومره منظم وو. د ګردان کتاب په کتاب کښې يو ځل بيا د خدائ پاک شريعت يا قانون بيان شوے دے.

کتابِ مقدس د اصلى ژبې عبرانۍ (زړه عهد نامه) او يونانۍ (نوې عهد نامه) نه په ٣٠٠٠ ژبو کښې ترجمه شوے دے دې دپاره چې په ټوله دنيا کښې خلقو ته د هغوئ په مورنئ ژبه کښې د خدائ پاک کلام ورسى. د دې پۀ وجه خلق په هغه ژبو پوهه شول کومې چې مخکې نۀ وې ليکلے شوې. اوس خلق د دنيا د خلاصونکى په باره کښې زدکړه کولے شى، په خلاصون پوهېدے شى، او د هغۀ پېروى شروع کولے شى.

په زړه عهد نامه کښې د حضرت موسىٰ تورات، او د حضرت داود زبورونه، او د پېغمبرانو صحيفې دى، کوم چې په عبرانۍ ژبه کښې تقريباً دوه سوه قبلِ مسيح کښې نازلې شوې دى. نوې عهد نامه په يونانۍ ژبه کښې د عيسىٰ مسيح شاګردانو ليکلې ده. نوې عهد نامه يا انجيل شريف په څلورو انجيلونو، اعمال د رسولانو کتاب او د مرېدانو په خطونو باندې مشتمله ده او تقريباً دو سوه عيسوى کښې دا صحيفې ومنلے شوې او د دې آخرى کتاب د يوحنا رويا په نوم ياديږى.

مختلف وضاحتونه دى، مثال په طور، کله چې عيسى مسيح يريحو ته ننوتلو يا راوتو نو هغۀ دوو ړندو سړو له شفا ورکړه، نو دا مختلفې واقعې کېدے شى. عيسى مسيح څو ځله د يريحو په لارې سفر وکړو. نو اصل خبره دا ده چې ګواهانو څۀ وليدل. يو کس يو څۀ وليدل، او بل کس بل څۀ. د عيسى مسيح راتلو سره شريعت او د پېغمبرانو سلسله تر سره شوه.

س. د دې خو ډيرې ترجمې دى. ج. ځکه چې خدائ پاک دا غواړى چې د هغۀ زېرے دې په زمکه په هره يوه ژبه کښې خور شى. دا ترجمې د اصلى عبرانئ او يونانئ ژبې نه شوې دى. ٢. س. تاريخى خبرې صحيفه نۀ شى کېدے. ج. خو کتابِ مقدس کښې د خدائ پاک د کارونو ذکر شوے دے، او تاريخ دانانو او نورو ډېرو تحقيق کونکو د دې تصديق کړے دے. ٣. س. آيا واقعئ عيسى مسيح په سولئ شوے دے؟ ج. عينى شاهدين د دې ګواهى ورکوى، لکه څنګه چې اوسنى تاريخ ليکونکى کوى. د کتابِ مقدس په آخرى جملو کښې، خدائ پاک خبردارے ورکوى چې هر څوک چې د هغۀ په کلام کښې څۀ زيات يا کم کړى نو هغۀ له به سزا ورکړے کيږى.

کتابِ مقدس دا خبره کوى چې څنګه خدائ پاک ټول څيزونه جوړ کړل او بنى آدم يې په خپل صورت پېدا کړو. خو آدم ګناه وکړله، او د شروع نه خدائ پاک غواړى چې انسان توبه وکړى او هغۀ ته راوګرځى. د شروع نه، خدائ پاک د يو خلاصونکى وعده کړې وه، کومه چې د عيسى مسيح په راتلو سره پوره شوه، څوک هم چې دا خلاصونکے قبول کړى نو خلاصون به مومى.

په کتابِ مقدس کښې د بنى آدمو دپاره د خدائ پاک خبرې ليکلے شوې دى. د شروع نه، په کتابِ مقدس کښې پېغمبرانو د خدائ پاک د الهام په وسيله د خدائ پاک د عجيبه کارونو، منصوبو او د هغۀ د سزا او جزا او د راتلونکى وخت پېشن ګويانې کړى دى. کتابِ مقدس ١٥٠٠-کاله موده کښې ٤٠ ليکونکو ليکلے دے او دا په زړه عهدنامه او په نوې عهد نامه ياديږى. په نوې عهدنامې کښې په ړومبو څلورو کتابونو کښې د عيسى مسيح د ژوند حالات بيان شوى دى او د دې آخرى کتاب د يوحنا رويا په نوم ياديږى.

کميونسټ او نور هيومنسټ پۀ دې باندې يقين کوى چې مرګ د هغوئ د خاتمه ده. د هندوانو دپاره، د هغوئ د مرګ مقصد دنيا ته بيا راتلل دى. خو خدائ پاک د هر چا دپاره دا منصوبه لرى چې د مړو نه بيا راژوندى کړى او عيسى مسيح سره د تل عمرى ژوندون ولرى. عيسى مسيح د دې ښودنه داسې وکړه چې خپل ملګرے لعزر يې د مړو نه بيا راژوندے کړو. عيسى مسيح ووژلے شو او ښخ کړے شو، خو درې ورځې پس بيا راژوندے شو. نو مونږ له پکار دې چې په هغۀ ايمان وساتو.

ډېر خلق خپلو عقيدو کښې راګېر دى، او وائى چې بل څوک ستاسو د ګناهونو کفاره نۀ شى ورکولے. هم دغه شان، بله هيڅ لار نشته. خو صرف عيسى مسيح د ګناهونو د معاف کولو اختيار لرى، کله چې هغۀ يو معذوره سړى له شفا ورکړه نو ورته يې ووئيل چې ستا ګناهونه معاف شو.

يوې چينۍ پروفېسرې د ژوند د مقصد پېژندلو دپاره د خاص مذهبونو، او فلسفې مطالعه وکړه، او د دې په نتيجه کښې هغې ته په انجيل شريف کښې عيسى مسيح ملاو شو. زمونږ د ژوند مقصد خدائ پاک له لوئى ورکول دى او هغۀ سره د تل د مينې نه ډک تعلق ساتل دى. آدم ګناه وکړه او خدائ پاک سره يې دا تعلق مات شو، خو عيسى مسيح راغلو چې زمونږ دغه ماته شوې رشته خدائ پاک سره بيا بحال کړى.

ځينې خلق وائى چې ټول رښتينى دى، خو د خُدائ پاک په حقله د دوئ نظريې بدلې دى، هغه څوک دے، آيا هغه موجود دے کنه؟ ځينې خلق وائى، "هر څۀ چې تا ته خۀ ښکارى هغه هم دا ستا عقيده ده ، خو چې يو څيز کامل نۀ وى نو هغه بې مطلبه وى. ځينې خلق وائى چې مونږ نۀ شو پېژندلے او د دې د پېژندلو لټون هم نۀ کوى. سائنس تحقيق کوى، او د "څنګه" سوالونو جواب ورکوى، خو د "ولې" سوالونو جواب نۀ ورکوى. خو خدائ پاک په خپل کلام کښې د دې "رښتينى سوالونو" جوابونه واضحه کړى دى.

هندوايزم دا تعليم ورکوى چې يو کس د مرګ نه پس بيا دې دنيا ته راځى. او اسلام د نيکو خلقو دپاره د جنت خبرې کوى، خو دوئ څوک دى چې داسې خبرې کوى؟ خو کتابِ مقدس فرمائى، څوک چې په مسیح کښې مړه کیږى هغوئ به د تل عمرى ژوندون وارثان شى.

د ټولو قومونو خلق عيسى مسيح سره په مينه کښې يو ځائ دى او د دوئ راغونډېدل جماعت بللے شى. خدائ پاک آدم او حوا پېدا کړل، خو آدم ګناه وکړه. خدائ پاک د ګناه نه د خلاصون ورکولو وعده وکړله. عيسى مسيح د دې وعدې پوره کولو دپاره راغلو، چې بيمارانو له شفا ورکړى، مړى راژوندى کړى، او د دنيا د ګناهونو دپاره ځان قربان کړى. عيسايان په مسيح باندې ايمان لرى او خپل ژوند يې هغۀ ته وقف کړے دے.

دا سلسله د "سوال او جواب" په شکل کښې د کال د هرې يوې هفتې دپاره ده. د دې پروګرامونو بنياد د ژوند په دريوو خاص سوالونو باندې دے. ١. زما د ژوند مقصد دے؟ ٢. زما د مرګ مقصد څۀ دے؟ ٣. زۀ د خپلو ګناهونو دپاره معافى څنګه ومومم؟